سهم نوشته ها

هنوز که هنوزه حالم گرفته است، یک هفته داره از تشییع پیکر شهید محسن پروین می گذره ولی هنوز از دست بنیاد شهید و این همه دم و دستگاه شاکی ام.

اصلا نمی دونم این روزها چرا این قدر شاکی ام (اشاره به نوشته های روشنفکرانه یکی از دوستان وبلاگ نویس ارزشی) نهم دی بود که یکی از بچه ها اس ام اس داد که تشییع پیکر شهید محسن پروین شنبه 11 دی ، ساعت 10 صبح امامزاده علی اکبر چیذر.

با توجه به اینکه فامیلی یکی از دوستانم پروین بود، حدس می زدم که یه نسبتی باید با این رفیق ما داشته باشه ... نگو که پدر رفیقمون بوده ، ولی تو این مدت 4 سالی که من سعید رو می شناختم اصلا لام تا کام درباره شیمیایی بودن پدرش و عامل خون و عملیات خیبر و لشگر 10 سید الشهدا و ... صحبت نکرده بود. جالب اینجاست که نه من می دونستم نه بنیاد شهید و امور ایثار گران و ...

و جالب تر اینکه بنیاد شهید، شهید پروین رو که پس از عملیات خیبر با نفوذ عامل خون شیمیایی شده اصلا به عنوان شهید قبول نداره... چرا ؟ چون شهید بزرگوار محسن پروین پس از جنگ ، نه دنبال جانبازی اش رفت نه دنبال تشکیل پرونده تو بنیاد جانبازان و هزار نه دیگه که ...

شاید استدلال بنیاد شهید هم درست باشه و دلخوری من با منطق این روزگار جور در نیاد، شاید بنیاد شهید به خانواده شهید پروین بگه، برید عنوان شهید بودن رو از کسی بگیرید که شما رو فرستاد جبهه ... اتفاقا درست می گن مطمئنا مدال شهادت رو شب شهادت حضرت سجاد (ع)، حضرت ارباب(ع) به محسن پروین داده چه خیال که حالا بنیاد شهید اسم و رسم این سرباز خمینی و خامنه ای رو تو لیست خودشون بیاره یا نه . اصلا برای خانواده پروین فرق نمی کنه بنیاد شهید ، محسن پروین رو شهید بدونه یا نه ، که اگر براشون مهم بود همون زمان جانبازی این شهید بزرگوار، دنبال پرونده و ... بودند که شهید هر چه گمنام تر ، شهید تر

متاسفانه به وصیت نامه شهید دسترسی ندارم ولی یکی از وصیت هاش به خانوادش این بود که مراسم شب هفت رو برگزار نکنند و هزینه اون رو خرج مستضعفین کنند...

« السلام عليكم يا انصار ابي عبداللّه

شادی روح شهید صلوات